" O χρόνος και έρωτας ετσακωστήκαν πάλι
ποιος απ' τους δύο την εζημιά τη κάνει πιο μεγάλη..."
Ποιος άραγε; Ακόμα ψάχνω να δώσω απάντηση κι εγώ , μα θαρώ έχω μια γλυκερή θεωρία...
Χρόνος και Έρωτας λοιπόν στο μικροσκόπιο σήμερα.. Γιατί όχι άλλωστε , αφού θεωρητικοί και μή, σοβαροί και σοβαροφανείς, λογικευμένοι και κουζουλοί, έχουμε προσκυνήσει την εξουσιαστική αφεντιά τόσο του χρόνου, όσο και του έρωτα σε κάποιο κομμάτι της επίγειας ύπαρξης μας με τις δέουσες παράπλευρες απώλειες λογικής και τάξης. Όχι , μη βιαστείτε να θυματοποιήσετε τον εαυτό σας, γιατί δίχως τούτα τα "χασίματα" , ίσως να μην βρίσκαμε ποτέ το ίδιο τον εαυτό μας.
Όχι πως έχω να πω και τίποτα ανατρεπτικά καινούριο, οι πρόγονοι θαρρώ πρόλαβαν και τα είπαν όλα για την ευαλωτότητα της ψυχής , οι μεταγενέστεροι απλά τα αναπαρήγαγαν , τα αναδιατύπωσαν , τα κατέγραψαν με την βοήθεια της τεχνολογίας από τις αρχές της , για να μη σας πω πως τελικά με την πάροδο και την διαπλάτυνση της τεχνολογίας και την αναγωγή της σε οικιακό κατοικίδιο, μπορούμε όλοι πια να αναπαράγουμε τις ιδέες και τις σκέψεις εκείνες στην αναλυτικότητα του καναπέ και την απογυμνωτική κενότητα του καιρού. Μα μήπως κι εγώ αυτό ακριβώς δεν κάνω τώρα εδώ??
Ας παίξουμε λοιπόν με το μυαλό και το λόγο, την σύνηθες πατερίτσα των αδύναμων και των μικρών, σαν ελλόγου μου. Ναι φυσικά , η πρώτη μου δήλωση πάντα είναι η απόλυτη μου αποχή από κάθε μορφής εξουσία, επιβολή η διάνοια. Αυτά τα αφήνω πάντα σε όσους αντέχουν να τα διαχειρηστούν , αφού η κακή χρήση τους αποτελεί ψεύδος και φθορά της ψυχής και ακόμα δεν με έχω πείσει αν θα μπορούσα να τα διαχειριστώ.
" ... ένθα κοιται ο Έρως , σκοτωμένος από την αγάπη που γέννησε..." δε θυμάμαι καν που το διάβασα κι αν το αποδίδω ακριβώς με τα λόγια του συγγραφέα γιατί πάνε χρόνια, μα θυμάμαι το σχόλιο του πατέρα μου, " ο Χρόνος που όλα τα ξεθωριάζει.."
Κι εγώ ως μόνιμο αμφισβητητικός θαμώνας της όποιας ξένης θεωρίας [λέμε τώρα..] θα πλανευτώ στις λέξεις , μήπως και μου κάνουν την τιμή να μου δώσουν έστω ένα μικρό ανυπεράσπιστο συμπέρασμα.
Ο έρωτας, αυτό το ανελέητο κεραυνοβόλημα , που τη στιγμή εκείνη την απειροελάχιστη που πυροδοτεί το νου είναι ικανό να σε μεταβάλει σε σώμα και ψυχή, σε στάση και συμπεριφορά, να σε κάνει να νιώσεις για λίγο κατακτητής, νικητής σε μια παρτίδα δυσκολίας , κοινωνός της έννοιας μιας ευτυχίας.Έρωτας , η μια στιγμή της Λήθης του Φόβου του Θανάτου θαρρείς. Τόσο όσο το ..θαρρείς.. Ενας έρωτας λαός σε άγνωρη χώρα , με ευκολία σε στέφει βασιλιά και παντοδύναμο η απότομα επέτη και γυμνό στην κενότητα της παγωνιάς. Λευτερο κατακτητή του ουρανού , η ταπεινό σακάτη αλυσοδεμένο στης γης τα δυνά.
Και τότε ήταν που ο Χρόνος τη δύναμη τούτης της αρμονίας, που δεν είχε τίποτα το καθωσπρέπει , τίποτα το ευάλωτο, το τρωτό και χάλαγε τη ροή του , ταπείνωνε το άβατο του, θρυμμάτιζε την υποταγή που του χρώσταγε η φάρα των πεζών θνητών κι έτσι άρχισε ένα πόλεμο, ένα απίστευτα οργανομένο , στρατηγικά αρτιότατο αιώνιο πόλεμο. Σε τούτη την παρτίδα , δεν χωρούν πολλοί νικητές σκέφτηκε. Εγώ κρατώ την εξουσία και αυτοί, σδύναμοι, μικροί και τιποτένιοι, θα πράττουν πάντα αυτό που εγώ θα σχεδιάζω στρατηγηκά. "Τους ξέρω" , γάλασε ο χρόνος και ξάπλωσε αναπαυτικά στο δικό του θρόνο γελώντας , με το ευθραυστο , τόσο ίδιο των ανθρώπων αχάριστο παζάρι.
Κάποιες φορές , πρίν ο χρόνος χαράξει όλες τις ρωγμές , χάνει κάτι από το σχέδιο του. Είναι η μιά μικρή απειροελάχιστη στιγμή που ο έρωτας συναντά το απόλυτο συνθετικό της ύλης του, το στεγανό που τον σώζει από το φθαρτό του κομμάτι.Τότε είναι που η Αγάπη για μια στιγμή συναντα κι ακουμπά τον έρωτα. Τότε είναι που ο τυφλά αλλαζώνας , ανελέητα δυνατός έρωτας , σταματά για πρώτη φορά και συλλογάται με σύναιση. Είναι η μια στιγμή που τα ρολόγια του χρόνου σταματούν, συνθλίβονται οι δείκτες, η θάλασσα κάνει μια σχεδόν νεκρική νηναμία. Είναι τότε που η τίγρης εξημερώνεται, οι λέξεις σιωπούν να αφουγκραστούν το πιο βαθύ θαυμα του έρωτα..την Αγάπη. Την αγάπη που σέβεται, που θυσιάζεται , που κλαίει σιωπηλά, που αντέχει, που παραδέχεται.
Ένας έρωτας που πάντα έρχετασι αυθόρμητος, κατακτητής, δυνατός για να γεννήσει αν αντέξει, μια αγάπη, ίσως την πιο βαθιά και δυσβάσταχτή του εκδοχή, την απόλυτη αρμονία μιας θυσίας, μιας παραδοχής , μιας στάσης περισυλογής. Ισως το μόνο μονοπάτι για την ίδια την ψυχή του καθενός από εμάς.
Ο βολικός , ποτέ σόφρων έρωτας. Η δύσβατη, ποτέ παράτολμη αγάπη. Άκρες του ίδιου σχοινιού, αποκλύνουσες ακίδες σε κοινό δόρυ. Ο έρωτας που ΔΙΕΚΔΙΚΕΊ. Η Αγάπη που ΘΥΣΙΑΖΕΙ. Ο έρωτας που χορεύει, η αγάπη που κουρνιάζει.
Κι ο χρόνος που σε τούτο το μεγαλείο παραδίνεται για λίγο , για πολύ κι ίσως ποιός ξέρει καμιά φορά για πάντα. Γιατί ο Χρόνος μετρά την αξία από αυτό που νιώθουμε.Ότι δίνουμε και είναι δύναμη, ότι κρατάμε και είναι πίστη. Καταλαβαίνει αυτό που μετρά αν είναι μια γλυκιά αλήθεια η ένα πικρό ψεύδος. Αυτός ο μόνιμος κριτής του τι αξίζει να σωθεί στα σπλάχνα του η για πάντα σε λήθη να παραδωθεί.
Κάποιοι λένε πως κάπου υπάχει ένας άνθρωπος μόνο για καθένα. Κι αν είσαι τυχερός κάπου στη ζωή, σε κάποια εποχή τον συναντάς. Λένε. Ίσως . Ίσως πάλι να είναι ένα καλό ΑΝΑΙΣΘΗΤΙΚΟ η θεωρία ετούτη, για την ανελέητη και επίπονη εγχείρηση της ζωής.. Ποίος να ξέρει πριν το τέλος..
Μα ξέρω κάτι και απόψε το βρίσκω Σημαντικό , καμείς δε θα βρει ποτέ καμιά ερωτική αγάπη, αν δε έχει ικανότητα για την ίδια την αγάπη, τη σφαιρική , δοτική αγάπη για τα πάντα, εμψυχα και άψυχα. Αν δεν έχει ικανότητα να αγαπάς το κόσμο ολάκερο, στο πολύ και στο τίποτα του, τότε είναι δύσκολο να αγαπήσεις οποιοδήποτε βαθιά.
Η βολική , τεχνολογική εποχή μας κατάργησε σύνορα κα ιφραγμούς και ίσως μπορεί να μας πάει παντού. Στην βαθιά αγάπη όμως που επιβάλεται στου χρόνου τη στρατηγηκή, βολή δεν υπάρχει. Γιατί απλά το Ραντεβού ...ενός Έρωτα μιας Αγάπης και του Χρόνου, ως το απόλυτο ταξίδι στην ίδια τη βάση της καρδιάς , δεν ήταν , μήτε και θα είναι ποτέ βολική κατάσταση, βολική γεωγραφία, μήτε και προχωρημένη τεχνολογία. Είναι μια βαθιά αφωσίωση κι ένα μεγάλο στοίχημα με αυτό που οι ίδιοι νιώθουμε.
Ίσως..μια βαθιά πίστη σ'αυτό που τολμά να βλέπει και να μουρμουρά, να γνωρίζει η ψυχή .. Αλλά πάλι, για καθένα μας υπάρχει μια πολύ προσωπική απάντηση..Με το κείμενο μου, ζητώ μόνο να πυροδοτήσω τη
(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
