Πέρασμα

Και πέρναγαν οι εποχές της Νεφέλης
και γινόταν αστέρια, λευκά πεφταστέρια
πάντα "Εν Νεφέλες" σε ουρανό κρεμάμενες
θυμίζοντας πάντα  επιτάφιο μιας έμφυτης μοναξιάς

Πρώτα ήρθε μια εποχή των όμορφων Σύννεφων
είχε παλιόκαιρο και βροχή, μα πάει καιρός
Μετά έρχονται κι άλλες εποχές, ποτέ δεν παύουν
όλες αλλόκοτες , όλες αλαζονικές , ζητούν μερίδιο

Μετά θα έρθει η εποχή των Ανέμων, ανελέητη
εκεί θα λογαριαστεί επιτέλους με το θεριό της
μια τίγρη λιμασμένη για της ψυχής τη σάρκα
κανείς πια δεν θα τις χωρίσει, η μάχη θα γενεί

Αγριεμένες κι οι δύο πια κοιτιούνται τυφλά
η μια το θάνατο της άλλης τον ερχόμενο να μη δει
ετούτη η αναμέτρηση, δεν θα χει νικητή, μηδέ και ηττημένο
θα είναι της Εποχής των Ανέμων ξόρκι κι απομεινάρι

Ευχή και κατάρα, δάκρυ και μέτρημα αστραπής
οργής δαίμονες συγκεχυμένοι θα τις φυλάνε στη μάχη
τούτη τη μάχη την καρτερεί καιρούς πολλούς, για κάτι να αξίζει
μα ποτές δεν την έδωσε κι είναι τώρα η εποχή της, δική της

Κι άμα το αίμα τούτο στεγνώσει, ο άνεμος θα κοπάσει
κι  οι δαίμονες θα ειρηνέψουν κι αυτοί, η εποχή θα ικανοποιηθεί
μόνη δίχως την τίγρη που οργή της σπέρνει, θα πορευτεί
εκεί στο μόνο σύνορο που συρματόπλεγμα δεν έχει, στην Πέμπτη Εποχή

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη