Λήθη του Τίποτα

τα ακούς
μοιάζουν πολλά μαζί
κροταλίζουν συριστικά και πεινασμένα

μην κοιτάς
κι αν ήταν στη φαντασία μόνο
αδύναμα θα ήτανε στου χρόνου το δωμάτιο

τα ακούω
η ακοή στο σκοτάδι θωρεί καθάρια
σχεδόν τα αγγίζω τώρα κι είναι πολλά, ένα δεν είναι

μη νιώθεις
κι αν πιστέψεις πως δεν υπάρχουν
μηδέ του φόβου το κροτάλισμα στου Άδη την πύλη

τα μετρώ
ένα, δύο, πολλά θαρρώ, πέντε, εφτά, κι άλλα εννιά
ένα κύκλο γύρω μου κι είναι πολλά, το τελευταίο γυρεύει αίμα

τα μετρώ ξανά
το πρώτο είναι ήμερο, το δεύτερο πιο δυνατό
το τρίτο σέρνεται και έχει φωτιά γυμνή για μάτια

σταμάτα να νιώθεις
πριν όλα τα μετρήσεις θα σε κατασπαράξουν
μηδέ αρετής , μηδέ τιμής γαλήνη είναι να κοιτας το συρμό τους

πλησιάζουν και κροταλίζουν
τα φοβάμαι, ζητούν θυσία, κι άλλη και αίμα, και θάνατο
ξύπνησαν , τα ξυπνούσε πάντα η αντάρα και πάντα κυρίευαν

στάσου ακίνητη
μην ανασαίνεις, μην μετράς, μη νιώθεις
στάσου νεκρικά, το αίμα πάγωσε , δεν πίνεται πια

Και τότε πάγωσαν οι αισθήσεις
σφάλιξαν τα μάτια , νεκρώθηκε η ψυχή
σε μια νεκρική χειμερεία νάρκη ο νους παραδομένος
σε μια κάμαρα με μόνο ήχο το κροτάλισμα σκάλωσε η βροχή
σε μια δαιμονική ευδαιμονία άρχισε το σβήσιμο του χρόνου

Και τότε στιγμές πριν, θυμήθηκε, άνοιξε τα χέρια ξανά
τελευταία φορά που χρώσταγε , μια πράξη στην απραξία
στο γλάρο χάρισε για πάντα τον ουρανό, που ερπετά δε σιμώνουν
τα σπασμένα κατάρτια , έκαψε για πάντα που να πετάξει τον φοβιζαν
τα μάτια του νου σφάληξε έπητα και παραδόθηκε στου τίποτα τη λήθη την αιώνια

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη