Η Εποχή των Ανέμων

Μετά ήρθε το Κενό,  χαοτικό κενό

δεν άκουγε πια, δεν ένιωθε τίποτα

οι κύκλοι του Κύκλωπα παγωμένοι

ήταν νύχτα η μέρα, βροχή η σκοτάδι

Ας κλείσει κάποιος αυτό το θόρυβο

έχει αιχμές , λεπίδια και κροταλίζει σα φίδι

τα πρώτα που πάγωσαν ήταν τα δάχτυλα

κι η παγωνιά έτρεξε γρήγορα ως το νου

ένα νου σφαλισμένο απότομα προστατευτικά 

τίποτα δεν άφηνε πια να τον διαβεί, να τον αγγίξει

Ας τρέξει κάποιος του χρόνου το κελί

έχει δοκάρια κι αλυσίδες που στραγγίζουν

Μετά ήρθε το κενό του λόγου απλά

δεν είχε πια φωνή, η μήπως δεν είχε ποτέ

σε συμπληγάδες τσακισμένος ο λόγος

ήταν το εδώ, το τώρα , το πριν η το μετά

Ας σταματήσει κάποιος τα χρώματα

ξεχείλισαν,  άμμος κινούμενη με ασφυξία με απειλούν

Το τελευταίο πάγωμα ήρθε κι απάντησε τη σκέψη

θρονιάστηκε στις βουνοπλαγιές της και διαγράφει τώρα

του Ποσειδώνα τρίαινα θαρρείς, την τρικυμία σπέρνει

ήταν αργά και μισή, η νωρίς και τίποτα, κάποτε η ποτέ

Ας κρύψει κάποιος το κόκκινο το φως

σε τούτη την εποχή τ'αγριεμένο της θάλασσας αρμόζει

Μετά ήρθε ένα σκοτάδι τα μάτια να νιώσουν ξανά

τα χρώματα ανακατεύτηκαν πάλι, βαθιά οργισμένα κοιτούν

του Οδυσσέα τρικυμιασμένο θεριό στης Ιθάκης το δρόμο

ήταν Άνοιξη η μπόρα, στρόβιλος η δαιμονική άλλη εποχή

Ας σώσει κάποιος τις Εποχές από τούτη την καινούρια

έχει αιχμηρή τρίαινα , δαιμονισμένη οργή η Εποχή των Ανέμων

Μετά ήρθε το κενό παντού, ένα κενό φως 

οργισμένα σκοτεινά χρώματα κατάκλυσαν τα πάντα

αφέντρα εποχή είχε μπει να αφήσει το αποτύπωμα της

μια ανελέητη  εποχή η οργισμένη Εποχή των Ανέμων 

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη