Τρέξιμο στο Χρώμα

Και έτρεξε η ζωή, γυμνά ξυπόλητη, πέρα από σήμερα και χθες

αυτή ποτέ δε σταματά να υποκριθεί σε πέλαγα η βράχια, σε ψέματα αληθινά

"μα τι λες , αυτά μόνο εγώ τα λέω και τα συλλογούμαι"

έτρεξε με πόδια γυμνωμένα , τα απέραντα λιβάδια με τη χλόη 

χάδι λέει την ανάγκη για αφή, πράσινο λέει το φιλί στις πατούσες 

"και τα βράχια , τα βράχια τα έτρεξε κι αυτά?"

έτρεξε με κορμί ξεδιάντροπα στερημένο ντύμα

αγάπη λέει την απογύμνωση της αναπνοής της, διάφανος βιασμός 

"δε μου είπες για τα βράχια, πες μου για τα βράχια τα αιχμηρά"

έτρεξε με ανάσα βαθιά και σταθερή, σπάζοντας της θάλασσας το θολό γυαλί

γαλήνη  λέει τη παγωνιά στο κάθε κύτταρο, γαλάζιος θαμπός ωκεανός σαν τη τυλίγει

"δε θα μου πεις για τα βράχια κι έχω ανάγκη να το ακούσω, επίτηδες το κάνεις" 

έτρεξε με νεφέλες τυλιγμένη σε ξάστερους ουρανούς της ξενιτιάς

έμπνευση λέει το κενό που τον τρόμο της τρέφει μη χαθεί, μενεξεδί ονείρου φίδι τη ζυγώνει

"δε θέλεις τα βράχια να λογιστείς, τώρα το ξέρω θα σιωπήσω"

έτρεξε γυμνή μα δυνατή, δε σκιάχτηκε το πέλαγο, σε λόγισε πεδιάδες και βουνά

έτρεξε μ' ένα πολύ η μ'ένα τίποτα, όλα αρκετά της ήταν, μέσα στις φυλλωσιές του δάσους

έτρεξε μ' ενα ζέφυρο η μ'ένα άγριο βοριά, όλοι κάπου την πάνε, μέσα σε πόλεις και χωριά

" ωραία , τότε πες μου για τα κύματα που βράχια δε φοβούνται" 

έτρεξε γυμνή κι αληθινή σα κύμα του πελάγου, που με βράχια γκρίζα λαχταράει να παραβγεί

δύναμη λέει τούτη την τρέλα που την κρατάει ζωντανή , στο αέναο κιτρινωπό ταξίδι της στο χρόνο 

έμπνευση λέει τούτη την απειλή , σα στης αγάπης της βαθιάς ασπρογάλαζα  κύματα την νανουρίζουν

" ...τώρα ξέρω τι μου λες, για χάρη των χρωμάτων τα βράχια μη σκιαχτώ.."

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη