Η Πένα

Τώρα η πένα ακουμπούσε το χέρι χαλαρά

δάκτυλα από καιρό  όμηροι, κενά του νου 

καιρό παίδεψε η μια την άλλη με σκέψεις

ώρες,στιγμές χάραξαν μαζί τις λέξεις εξουσίες

Την κρατά ιερά τούτη η ώρα την πένα, λίγο τώρα

τη σέβεται ακόμα πιότερο θαρρείς, λίγο πριν 

δεν της ανήκει πια, ποτέ δεν της ανήκε, λίγο μετά

θαρρείς μια μοίρα τις έδεσε με ξόρκι, λίγο πολύ

Χρόνια κρεμάμενες σε νεφέλες αχνές

στιγμές ήλιου και δειλινού μενεξέδες θαμποί

ώρες ατέλειωτες παγωνιά κι η αστραπή με λάμψη

μέρες και νύχτες με φως και σκότος ανάκατα πλέουν

Τα δάκτυλα συγκρατούν μα δεν την σφίγγουν πια

ετούτη τη φορά θα χαριστεί, θα παραδοθεί σωστά

λέξεις , συστάδες λέξεων και όλα σε νεφέλες θολές

τυλιγμένες προσευχές σε άγνωρο άγγελο παραδομένες

Ευχή και κατάρα τούτη η ανάγκη εξιλέωσης βασανιστικής

κι απόψε στη χαρίζω εσύ να ορίζεις μόνο το μελάνι της

Γέλιο και δάκρυ, στου νου τα σκοτεινά σοκάκια μη σκιαχτείς

ελευθεριά μαζί και δάμασμα, στης σκέψης τ' αγκίστρι θησαυροί

" Λέξεις να ζωγραφίσω μου ζητά, τούτη η πένα ξένη δε μου μοιάζει
  ευχής κατάρα και πορείας μοναξιά μεσα στο νου σα θησαυρός φαντάζει
  θα την κρατώ και εποχές θα τριγυρνώ, δίχως νεφέλες νόημα θα γυρεύω
  μελάνι θα ξεγελά το χαρτί, λέξεις θα με ταξιδεύουν σε ανέφελο σύμπαν"

Δύο μάτια αόρατα αινιγματικά την κοίταζαν, χαμογέλαγε ξανά
χαμογέλαγε ξανά και ξανά καθώς η πόρτα έκλεινε απαλά πίσω
κρύφτηκε ξανά στις νεφέλες της και ονειρεύτηκε χαμογελώντας
ένα ξωτικό , η πένα , μια ανάγκη, μια δύναμη, μια ανέφελη ροή από χρώμα

Και έμεινε ώρα να χαμογελά , με μάτια γυμνά και γελαστά, χέρια κενά
γυρνώντας ξανά σελίδα στις Εποχές της, σε ένα καιρό που πάντα αλλάζει

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη