Μετά τη Βροχή

Λάδι σε Καμβά [τμήμα]

Ήταν ένα χρώμα, ένα τυχαίο χρώμα

ποτέ δεν έδωσε σημασία τι ήταν ακριβώς

έμεινε χρόνια στο "Σχεδόν" του φυλακισμένο

γαλήνιο και αδιάφορο , δήλωνε χρώμα πως ήταν

Μετά ήρθε εκείνος ο σεισμός

τράνταξε η πλάση και τα βουνά σάλεψαν 

αναδιπλώθηκε ο ουρανός και οι νεφέλες τρικύμισαν

ταρακουνήθηκε οι θάλασσα κι οι γλάροι τρόμαξαν τα κατάρτια

Μετά ήρθε η συνείδηση της ταραχής

και ξεχύθηκε της παπαρούνας το πύρινο κόκκινο

και αναδεύτηκε της θάλασσας η αρμύρα και ζύγωσε τη γης

και αποκόπηκαν οι πέτρες των βράχων και το γιαλό ζύγωσαν

Μετά ήρθαν όλα τα χρώματα σε μια κραυγή

και ανακατώθηκε το πράσινο της φυλλωσιάς με το κύμα

και του γλάρου τα γκρίζα ακροφτέρουγα βάφτηκα γαλάζιο ουρανό

και του φιλιού το πορφυρό ακροβατεί στης Ηούς το μενεξέ κρεμάμενο

Μετά ήρθε μια μαγευτική αντανάκλαση

και οι νεφέλες στο κρύσταλλο κύλησαν να ξαποστάσουν

και του καραβιού τα πανιά ληστεύουν της θάλασσας το άγιο μπλε

και του προορισμού η ανάγκη περιττή πολυτέλεια στου νου το άβατο

Ήταν ένα χρώμα που τυχαίο δεν έμεινε

τώρα το σχεδόν δεν του αρκεί θέλει πολλά να γίνει

θέλει, κι έγινε  θάλασσα βαθιά , πλεούμενη αγκάλη

θέλει, κι έγινε φως μενεξεδί μες' της Ηούς τα κάλλη

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

[..ένα απροσδιόριστο χρώμα , ζητά πάντα μια ταυτότητα, 

   πολλά χρώματα μαζί έχουν πάντα μια ταυτότητα..]